Eindejaarsbrief

Het hoort erbij, terugblikken op het einde van het jaar. Wat vliegt de tijd. Onze dochter is een jonge vrouw geworden, zoon Alphonse heeft een scheut gekregen. De verbouwing van het huis is alweer een jaar blijven liggen. De tuin ligt er winters en onaangeroerd bij. Een voor een verslind ik de boeken die ik al zo lang wilde lezen. Twitter heb ik afgesloten. We spelen gezelschapspelletjes. Mijn man zet koffie, thuis. De woonkamer geurt zoet, de radio speelt en we proberen recepten uit kookboeken, van bomma of gewoon met wat er in de frigo ligt. We praten veel en ik schrijf een beetje. Nog even geen nieuwjaarswensen. Wel een eindejaarsbrief, want het jaar is bijna voorbij. En ook al lijkt alles zijn gewone gang te gaan, toch is er iets veranderd. 2019 heeft me geraakt. Meer kritisch en vastberaden gemaakt in mijn politiek engagement. En tegelijk ben ik ook milder geworden. Klinkt dat vreemd? Het voelt in elk geval logisch. En juist.

Ik ben meer dan ooit vastberaden over de tijd waarin we leven, over de overtuiging die ik wil uitdragen. Ik kies voor hoop. Voor optimisme. Voor respect voor elke mens. Voor vrijheid en vooruitgang. Voor mensen die anders (durven) zijn. Voor diegenen die zwijgen en liefhebben. Voor al diegenen die het leven niet cadeau kregen. Voor de heel velen die andere mensen helpen, ook als dat steeds moeilijker wordt. Voor diegenen die niet bij de pakken blijven zitten, niet klagen of zeveren maar doen en proberen. Ik kies voor mensen, wie ze ook zijn en van waar ze ook komen. Ik kies voor talent. Voor samenwerking. Voor de toekomst. Voor inspanning en plezier. Voor respect en generositeit.

Politiek toont zich vandaag vaak ruw en onverdraagzaam. Agressief en intimiderend. De geesten van Nietzsche en Gramschi waaien door het land. De extremen raken elkaar in hun populisme en tribalisme. En al de rest holt ze schijnbaar achterna.

Het is genoeg geweest. De verkiezingsuitslag in mei heeft me doen inzien dat je het beest dat extremisme heet nooit mag voeden, maar actief moet bestrijden. Fier, uitgesproken en met opgeheven hoofd. Aanval als beste verdediging. Zeker een liberale partij moet het verschil maken en lijnen trekken. Met de moed van de overtuiging, zelfs al staat de wind stevig op kop. Zelfs al is het verkiezingsresultaat ondermaats. Zéker als het verkiezingsresultaat ondermaats is. Mijn partij heeft zich te lang in de stilte gewenteld. Te strak in pragmatisme gehuld. Te veel gefocust op alleen de economie. We zijn te vaak vergeten waarom we aan politiek doen. En voor wie. Dat is geen verwijt, tenzij aan mezelf. Ik ben de voorzitter, dus dat neem ik op mij en ik daar leer ik uit. Want dat inzicht heeft me veranderd. Het heeft me kritisch en meer vastberaden gemaakt. Sterker geëngageerd in een tijd die alles behalve vrijblijvend is.

Zoveel sterker en meer vastberaden mijn politiek engagement geworden is, zoveel zachter en milder is mijn oordeel over mens en samenleving. Wat zijn we bijzonder. Met 7 miljard en toch uniek. Zoekend en proberend. In tal van variaties en nuances. Elk met een geschiedenis en een toekomst. Het leven is niet zwart of wit. En er bestaan tal van schakeringen tussen juist en fout. Misschien is het omdat ik dit jaar burgemeester mogen worden ben? Dat doet iets met een mens. Dossiers komen hier tot leven. Mensen nemen je in vertrouwen. Over hun grote dromen en hun kleine verdriet. Je ziet de geboortes en de sterfgevallen. Er zijn vergunningen en overtredingen. Verenigingen en einzelgangers. Er is voor elke mens een verhaal. Voor elke dag een nieuwe verantwoordelijkheid. Ik heb ’s nachts in de kou bij politie en brandweer gestaan. Ik heb mensen geknuffeld en getroost. Geluisterd en gesproken. Ik heb knopen doorgehakt, gebouwen ontruimd, straten afgesloten en weer open gemaakt. Ik heb geleerd dat politiek teamwerk is – dat je door samen te werken heel ver geraakt. En ik heb vooral geleerd om niet te snel te oordelen…

In deze tijd van zogenaamd sociale media zijn ’oordelen, veroordelen en vooroordelen‘ een grote kwaal. Iedereen lijkt op elk moment met een oordeel klaar te staan. Hoewel ik intrinsiek geloof in de kracht van nieuwe media, lijkt de slinger op dit moment naar de verkeerde kant door te slaan. De werkelijkheid wordt vervormd, de waarheid verkracht, de leugen regeert. Ons onbewuste brein wordt voordurend gevoed met denkfouten, vooroordelen en simplismen. We mankeren tijd, energie en de kracht om rationeel tegengewicht te bieden aan de ‘dark side’. Meer nog, we merken amper wat er precies gebeurt. Hoe we de vrijheid om voor onszelf te denken en te oordelen langzaamaan verliezen. ‘So this is how liberty dies. With thunderous applause’. Minder sociale media, meer sociaal bewustzijn. Dat hebben we nodig.

Tegen donkere krachten die overal zijn maar niemand lijkt te zien, vecht je met de kracht van je overtuiging. 2020 wordt het jaar van de kentering. En als het niet meteen lukt, dan proberen we opnieuw en opnieuw en opnieuw. Tot het lukt. Met een coalitie van diegenen die vooruit willen. Van diegenen die positief willen bouwen aan een betere samenleving. De opdracht is moeilijk, maar niet onmogelijk: de economie laten draaien en vooral de voordelen daarvan op een sociale manier laten terugkeren naar mensen en de samenleving, de toekomst en de financiering van dit land en haar inwoner solide en stabiel voorbereiden, de klimaatuitdagingen aanpakken zodat we er allemaal beter van worden en de polarisering, angst en negativiteit tegengaan met hoop, optimisme en resultaten.

Hoe geweldig toch, dat niemand ook maar één dag hoeft te wachten om de wereld te verbeteren.

Fijn eindejaar,

Gwendolyn.
Aarschot, 27 december 2019