Liefste Juliette,

Binnenkort is het een speciale dag: Vrouwendag. Ongetwijfeld zullen sommigen weer lacherig doen en het belang van deze dag minimaliseren. Of zich afvragen “wanneer het dan mannendag is…”

Ik vind deze dag wél belangrijk. Het is een dag waarop we stilstaan bij de weg die vrouwen in de geschiedenis hebben afgelegd. En bij de weg die nog voor ons ligt. Een dag waarop we de strijd voor vrouwenrechten opnieuw een duw in de rug geven. Hier bij ons, maar zeker ook ver van ons bed.

We komen van ver. Van heel ver. Iets meer dan 200 jaar geleden eindigde de strijd van de vrouwenrechtenactivisten die tijdens de Franse Revolutie een plaats voor de vrouw in de samenleving opeisten nog onder de guillotine. Liberté et égalité golden enkel voor verlichte mannen. Vrouwen kregen in ons land pas na de Tweede Wereldoorlog stemrecht. Dat is helemaal niet zo lang geleden.

Jouw superoma is een van de vele vrouwen die in 1949 voor de allereerste keer mocht gaan stemmen. Ze was toen 24. Op haar 14de moest ze stoppen met school. Ze was thuis nodig om mee te zorgen voor het hele gezin. Dat hield haar niet tegen om optimistisch te blijven en hard te werken. Daardoor kon ze omie dan weer de kans geven om wél een diploma te halen. Zij werd kinesiste en zorgde er samen met opa op haar beurt voor dat ik hetzelfde kon doen. Vandaag ben ik voorzitter van een politieke partij. En voor jou ligt de toekomst nog helemaal open.

Maar we zijn er dus nog niet. Niet in België en zeker niet elders in de wereld. Zovele vrouwen zijn nog altijd niet baas over hun leven of hun buik. Niet vrij om hun lief te kiezen en om hun toekomst zelf in handen te nemen. Juliette, 16 ben je nu, en ik zie hoe je je het lot van heel veel van die vrouwen persoonlijk aantrekt. Wat vind ik dat mooi. Wat geniet ik van de discussies die wij daarover met mekaar voeren aan de keukentafel. Ik bewonder je frisse kijk op de wereld. Je groot rechtvaardigheidsgevoel. Je doet me elke keer weer nadenken en bijleren. En wat was ik fier toen je me vertelde dat je mee gaat
betogen tijdens de Vrouwenmars op 8 maart. Samen met duizenden andere vrouwen én mannen je stem laten horen. Opkomen voor een ideaal waarin je gelooft. Een eigen plaats opeisen in de wereld die aan je voeten ligt.

Ik ben trots op je. Net zoals je omie en superoma.

Liefs, mama

Geen reactie's

Geef een reactie